Taste of Italia3: Venezia ด้วยรักและหมั่นไส้ 

เวนิสเหมือนการสวาปามช็อกโกแล็ตเหล้าทั้งกล่องลงไปรวดเดียว  (“Venice is like eating an entire box of chocolate liqueurs in one go.”- Truman Capote) คำกล่าวนี้เป็นจริงตั้งแต่ลงจากสถานีรถไฟSanta Lucia มาเหยียบพื้นเกาะ มันเป็นความรู้สึกของรสชาติหอมหวานปนขมคอ เลี่ยน อิ่มอึดอัดทำอะไรไม่ถูกแต่ก็ยัดมันเข้าไปจนหมดในคราวเดียว … เวนิสไม่เหมือนที่ไหนในโลก และไม่มีที่ไหนเหมือนมัน (แม้แต่Tokyo Disney Sea ที่จำลองเวนิสขึ้นมาบนธีมพาร์คยังเอามาได้แค่เปลือกอันสวยงามหลอกตา) น่าเสียดายที่ความสวยงามอันน่าประทับใจนั้นเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว ไม่สามารถทำให้เรารู้สึกหลงรักประทับใจต่อเนื่องไปจนจบได้ Venezia หรือ Venice มีสภาพเป็นเกาะที่ถูกเชื่อมกับแผ่นดินโดยทางรถไฟ และเชื่อมระหว่างเกาะอีกมากมายด้วยสะพาน บนเวนิสไม่มีรถ (อาจจะมี แต่น้อยจนไม่เห็น ถนนไม่เอื้ออำนวยต่อการขับ เพราะเต็มไปด้วยสะพานเล็กและตรอก) การเดินทางทั้งหมดจึงต้องใช้เรือ และเดินเท้า ถ้าคุณพักที่โรงแรมในเวนิส เตรียมใจลากกระเป๋าข้ามเมืองเป็นกิโลได้เลย และเนื่องด้วยความเหนื่อยบนความไม่สะดวกนี้ ทำให้ความประทับใจแรกพบของเรากับเมืองนี้ค่อนข้างแย่ โดยรวมของเมืองมีตึกรามที่งดงาม ผังเมืองและคลองน่าหลงใหล ดูไปดูมาก็ละม้ายคล้ายธีมพาร์คของโชว์มากกว่าเมืองที่มนุษย์อาศัยอยู่จริงๆ โดยเฉพาะรูปวิวที่ถ่ายออกมาทีไรก็อิดหนาระอาใจกับคลื่นนักท่องเที่ยว พวกนางคือกลุ่มทัวริสต์ที่มากับเรือเที่ยวแรก แวะถ่ายรูปแลนด์มาร์ก โบกขาเซลฟี่ไปทั่ว และพร้อมจะจากไปภายในครึ่งวัน…